Πολλά από τα βασικά χαρακτηριστικά του Αϊκίντο το καθιστούν ιδιαίτερα κατάλληλο για τους τυφλούς και για τα άτομα με περιορισμένη όραση. Τα βασικά αυτά χαρακτηριστικά είναι τα εξής:

• Το Αϊκίντο δεν είναι ανταγωνιστική αλλά συνεργατική πολεμική τέχνη. Η εξάσκηση και εκμάθηση των τεχνικών του Αϊκίντο γίνεται μέσω παρτενέρ και όχι αντιπάλων. Ο στόχος εδώ είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να μπορεί ο ένας να βοηθήσει τον άλλον στο να μάθει και να βελτιώσει τις σχετικές τεχνικές. Όσοι εξασκούνται στο Αϊκίντο βρίσκονται συνεχώς αντιμέτωποι με την ανάγκη να υπερβούν τους προσωπικούς τους περιορισμούς.

• Οι τεχνικές του Αϊκίντο πηγάζουν από το ζίου-ζίτσου, από το οποίο προέρχονται και οι τεχνικές του σημερινού τζούντο. Πολλές από αυτές τις τεχνικές βασίζονται στο πιάσιμο των καρπών, χεριών, ώμων ή των πέτων κατά τη διάρκεια επίθεσης. Οι επιθέσεις αυτές καθώς και η δυνατότητα εξουδετέρωσής τους έχουν άμεση πρακτική σχέση και σημασία για τους τυφλούς και τα άτομα με περιορισμένη όραση.

• Η εξάσκηση στο Αϊκίντο γίνεται σε στρώματα τα οποία είναι παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται στο τζούντο. Τα στρώματα αυτά δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες ασφαλείας για την εκμάθηση των τεχνικών του Αϊκίντο και των βασικών τεχνικών πτώσεων.

• Μέσω της εξάσκησης στις δυναμικές, κυκλικές κινήσεις των τεχνικών του Αϊκίντο, οι εξασκούμενοι αποκτούν την ικανότητα αποτελεσματικής κίνησης προς όλες τις κατευθύνσεις καθώς και τη δυνατότητα αποδοτικής χρήσης του ανά πάσα στιγμή διαθέσιμου χώρου.

• Μια από τις βασικές αρχές του Αϊκίντο είναι o έλεγχος της ισορροπίας του παρτενέρ. Ενώ μαθαίνουμε τις σχετικές τεχνικές, εξασκούμαστε και σε μεθόδους διατήρησης της δικής μας ισορροπίας, τόσο σε στατικές καταστάσεις όσο και εν κινήσει.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε πλήρως τη σημασία και τη λειτουργία της αρχής του μη-ανταγωνισμού στο Αϊκίντο. Η προσέγγισή αυτή απορρέει από μια θεμελιώδη δυσκολία που αντιμετωπίζουν όλες οι πολεμικές τέχνες: την ασφαλή εξάσκηση έτσι ώστε η αποτελεσματική εφαρμογή των τεχνικών σε ένα αρχάριο παρτενέρ να μην καταλήγει σε τραυματισμό.

Εδώ υπάρχουν δυο τρόποι αντιμετώπισης του ζητήματος αυτού.

Ο πρώτος συνίσταται στην ελεγχόμενη εφαρμογή των τεχνικών κατά τη διάρκεια αγώνων προκειμένου να αποφευχθούν οι τραυματισμοί. Ο δεύτερος συνδυάζει ισχυρές επιθέσεις και τεχνικές με ταυτόχρονη προστασία του παρτενέρ μέσω της αμοιβαίας γνωστοποίησης του τύπου και της ισχύος των τεχνικών που εφαρμόζονται. Η δεύτερη προσέγγιση είναι αυτή που παραδοσιακά υιοθετείται στις πολεμικές τέχνες και την οποία ακολουθεί το Αϊκίντο.

Η αρχή του μη-ανταγωνισμού στο Αϊκίντο εμπεριέχει επίσης και την περαιτέρω αντίληψη ότι στο Αϊκίντο δεν προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τους άλλους αλλά να βελτιωθούμε εμείς οι ίδιοι. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι η δική μας ψυχολογική ή συναισθηματική κατάσταση εξαρτάται από την υπερίσχυσή μας έναντι κάποιου άλλου ή με την κατάκτηση εξωγενών στόχων. Η σύγκριση του ενός με τον άλλο και η εμμονή σε τέτοιες συγκρίσεις, στερούνται κάθε νοήματος και αποτελούν σπατάλη χρόνου και δυνάμεων.

Οι ικανότητες, όπως επίσης και οι σωματικές δυνατότητες και δεξιότητες, διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιοι μαθαίνουν γρήγορα ενώ άλλοι μαθαίνουν με πιο αργούς ρυθμούς, γεγονός που μακροπρόθεσμα δεν έχει σημασία. Αυτό που παραμένει σημαντικό είναι να μπορούμε να βελτιωνόμαστε εμείς οι ίδιοι σε συνάρτηση με τους δικούς μας ρυθμούς προόδου, το οποίο τελικά είναι και αυτό θα μας δώσει μια αίσθηση πραγματικής ικανοποίησης. Όσοι εξασκούνται στο Αϊκίντο κατανοούν και ενσαρκώνουν την βασική αντίληψη του Μοριχέϊ Ουεσίμπα, ο οποίος πίστευε ότι η προσπάθεια νίκης και επικράτησης έναντι των άλλων είναι απολύτως μάταιη.

Ακολουθώντας την αντίληψη αυτή, ο Σύλλογος Αϊκίντο Αθηνών έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο οι τυφλοί και τα άτομα με περιορισμένη όραση μπορούν να εξασκηθούν στο Αϊκίντο με φυσικό και επί ίσοις όροις τρόπο. Μετά από μια περίοδο εκτενούς βασικής εξάσκησης σε τεχνικές και σε πτώσεις, θα έχουν τη δυνατότητα εξάσκησης με τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου.